ΕΒΕΡΤΟΝ:THE LAST OF THE CORINTHIANS

 Αν κάποιος στην Ελλάδα ακούσει τη φράση «The Last of the Corinthians», είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα καταλάβει σε τι αναφέρεται. Δεν πρόκειται για σύνθημα εξέδρας ούτε για κάποιο επίσημο παρατσούκλι της Έβερτον, ακόμα και στην Αγγλία είναι ένας παλιός, αλλά βαθιά αγγλικός χαρακτηρισμός που κουβαλά συγκεκριμένο ιστορικό βάρος.

 Για να καταλάβουμε τον όρο, πρέπει να πάμε πίσω στον 19ο αιώνα και την Corinthian FC. Ήταν μια ομάδα ερασιτεχνών που πίστευε ότι το ποδόσφαιρο είναι ζήτημα τιμής. Αρνούνταν να παίξουν σε διοργανώσεις με χρηματικά έπαθλα (όπως το Κύπελλο Αγγλίας  στα πρώτα του χρόνια) και αν ο αντίπαλος κέρδιζε πέναλτι, ο τερματοφύλακας τους στεκόταν στην άκρη για να αφήσει την μπάλα να περάσει, θεωρώντας ότι το φάουλ ήταν “απρέπεια” που δεν έπρεπε να είχε συμβεί.

 Η φράση ταυτίστηκε με την Έβερτον τη δεκαετία του ’60. Ενώ η Λίβερπουλ του Bill Shankly έχτιζε μια “πολεμική μηχανή” βασισμένη στη δύναμη, η Έβερτον του Harry Catterick επέμενε σε ένα ποδόσφαιρο υψηλής τεχνικής, χωρίς σκληρά μαρκαρίσματα και σκοπιμότητες.Ο θρυλικός αθλητικογράφος των Times, Brian Glanville, χρησιμοποίησε αυτόν τον χαρακτηρισμό για να περιγράψει την ομάδα των Alan Ball, Colin Harvey και Howard Kendall. Για τον Glanville, η Έβερτον ήταν η τελευταία ομάδα που έπαιζε με το πνεύμα των παλιών “Κορινθίων”: Νίκη, αλλά μόνο με τον σωστό τρόπο.

 Ίσως πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της εποχής ήταν ο αρχηγός εκείνης της ομάδας, Brian Labone. Σε μια καριέρα 451 συμμετοχών ως κεντρικός αμυντικός σε μια εποχή εξαιρετικά βίαιη, ο Labone δέχτηκε μόλις δύο κίτρινες κάρτες. Ήταν ο «τζέντλεμαν των γηπέδων», ένας παίκτης που κέρδιζε τις μάχες με την ευφυΐα και την τοποθέτηση, παραμένοντας πιστός στην Έβερτον σε όλη του τη ζωή. 

 Η σύνδεση της Έβερτον με τους “Κορινθίους” δεν αφορούσε μόνο την αισθητική. Αφορούσε μια ολόκληρη φιλοσοφία που συνοψίζεται στο σύνθημα Nil Satis Nisi Optimum (Τίποτα δεν είναι αρκετά καλό, παρά μόνο το βέλτιστο). Είναι ουσιαστικά ένας ρομαντικός χαρακτηρισμός. Όχι ευρέως γνωστός, όχι επίσημος, αλλά γεμάτος νόημα για όσους καταλαβαίνουν το ιστορικό του υπόβαθρο.

Αφήστε ένα σχόλιο