ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ

 9 Μαρτίου 1985. Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν καταγράφονται απλώς στα βιβλία της ιστορίας, αλλά χαράσσονται στις ψυχές μας. Εκείνο το απόγευμα, το Goodison Park δεν αποχαιρέτησε μόνο έναν προπονητή, αλλά τον ίδιο του τον αναμορφωτή. Χωρίς φώτα δημοσιότητας, χωρίς περιττές δηλώσεις, με την καρδιά του ακουμπισμένη στο χορτάρι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ο Harry Catterick έφυγε όπως έζησε.

 Σαν σήμερα, πριν από 41 χρόνια, ο άνθρωπος που οδήγησε την Έβερτον στην κορυφή της Αγγλίας δύο φορές (1963, 1970) και στην κατάκτηση του Κυπέλλου το 1966, επέστρεψε στο «σπίτι» του για να παρακολουθήσει την ομάδα που λάτρεψε. Ήταν ο προημιτελικός του Κυπέλλου Αγγλίας κόντρα στην Ίπσουιτς. Το παιχνίδι έληξε 2-2, όμως το αποτέλεσμα πέρασε σε δεύτερη μοίρα μπροστά στο δράμα που εκτυλίχθηκε στις κερκίδες.

 Λίγο μετά το τελευταίο σφύριγμα της λήξης, ο 65χρονος Catterick υπέστη σοβαρή καρδιακή προσβολή ενώ βρισκόταν ακόμη στις θέσεις των επισήμων. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και τη μεταφορά του στο νοσοκομείο, ο Harry δεν επέστρεψε ποτέ.Έφυγε εκεί που ανήκε: στο Goodison Park, ακούγοντας τις ιαχές των οπαδών, μυρίζοντας το χόρτο και βλέποντας τα μπλε χρώματα. Ήταν το τραγικό αλλά και απόλυτα ποδοσφαιρικό τέλος ενός ανθρώπου που έδωσε τα πάντα για τον σύλλογο.

 Πέρα από τους τίτλους, ο Catterick ξεχώριζε για την αδιαπραγμάτευτη ηθική του στάση. Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο άρχιζε να αποκτά «σταρ», εκείνος παρέμενε ένας σεμνός και αυστηρός ηγέτης. Δεν δίστασε ποτέ να πάρει σκληρές αποφάσεις αν πίστευε ότι κάποιος παίκτης έθετε τον εαυτό του πάνω από το σύνολο. Η πειθαρχία του δεν ήταν αυταρχισμός, αλλά αφοσίωση στο καλό της Έβερτον. Πίστευε ότι η νίκη δεν αρκεί πρέπει να έρχεται με το σωστό τρόπο. Επανέφερε την αισθητική στο παιχνίδι μας, αποδεικνύοντας ότι το ήθος του νικητή συμβαδίζει με την ομορφιά του ποδοσφαίρου. Σε αντίθεση με σύγχρονούς του, όπως ο Bill Shankly, ο Catterick απέφευγε τις κάμερες και τις μεγαλόστομες δηλώσεις. Για εκείνον, η δουλειά γινόταν στο προπονητικό κέντρο και στο γήπεδο. Αυτή η «σιωπηλή δύναμη» ήταν που έχτισε την αυτοκρατορία της δεκαετίας του ’60.

 Αυτή η «σιωπηλή δύναμη» ήταν που έχτισε την αυτοκρατορία της δεκαετίας του ’60. Μιας δεκαετίας που έφερε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του, καθώς η Έβερτον αναδείχθηκε η ομάδα με τους περισσότερους κερδισμένους βαθμούς σε ολόκληρο το αγγλικό πρωτάθλημα, επιβεβαιώνοντας πως υπό τις οδηγίες του, ο σύλλογος δεν ήταν απλώς ένας διεκδικητής, αλλά η πιο σταθερή κυρίαρχος της εποχής.

 Ο Catterick δεν ήταν απλώς ένας προπονητής. Ήταν ο στρατηγός που επέβαλε το δόγμα “Nil Satis Nisi Optimum” (Τίποτα λιγότερο από το καλύτερο) στην πράξη.Συνέθεσε τη μυθική “Holy Trinity” (Ball, Harvey, Kendall), τη σπουδαιότερη τριάδα μέσων που πάτησε ποτέ τα αγγλικά γήπεδα.Μετέτρεψε την Έβερτον σε μια ομάδα που συνδύαζε την ατσάλινη πειθαρχία με την καλλιτεχνική φινέτσα.

 Αν ο Howard Kendall (που εκείνη τη μέρα βρισκόταν στον πάγκο ως προπονητής) ήταν το «παιδί» της Έβερτον, ο Catterick ήταν ο πατέρας της σύγχρονης ιστορίας της. Η απώλειά του άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά η παρουσία του παραμένει αισθητή σε κάθε γωνιά του γηπέδου.

 Σήμερα, οι Greek-toffees τιμούν τη μνήμη του. Γιατί μπορεί οι άνθρωποι να φεύγουν, αλλά οι θρύλοι που έχτισαν αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν ποτέ.