ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΛΕ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2026)

Οι “Σκέψεις Μπλε” επιστρέφουν και αυτόν τον μήνα, Με την ομάδα να μην έχει την τύχη με το μέρος της στα δύο τελευταία παιχνίδια, ο Απρίλιος βρήκε την Έβερτον σε μέτρια φόρμα, να χάνει βαθμούς και έδαφος στο κυνήγι της Ευρώπης στην καθιερωμένη μηνιαία στήλη αναλύουμε όλα τα νέα του μήνα και τα δεδομένα για την ομάδα μας.

 Θα ξεκινήσω με τα αποτελέσματα, όπως συνηθίζεται σε αυτή τη στήλη.Στο πρώτο παιχνίδι του μήνα η εμφάνιση με την Μπρέντφορντ ήταν μέτρια και πάλι καλά που πήραμε βαθμό. Θέλω να σταθώ κυρίως στο ντέρμπι του Merseyside. Δεν θα υπάρξει ποτέ πιο πικρό συναίσθημα από το να χάνεις το μεγάλο ντέρμπι στα τελευταία δευτερόλεπτα και μας συνέβη 3 φορές τα τελευταία 10 χρόνια. Δεν ξέρω τι αμαρτίες πληρώνουμε, αλήθεια; Γιατί να το ζούμε όλο αυτό; Η κατάσταση έγινε ακόμα χειρότερη μετά τη Γουέστ Χαμ, όπου οι χαμένοι βαθμοί στις καθυστερήσεις άρχισαν να στενεύουν τα περιθώρια για το ευρωπαϊκό εισιτήριο.

Μια Ευρώπη που δεν χάθηκε, αλλά σίγουρα δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Αν εξαιρέσω το παιχνίδι με τη Μάντσεστερ Σίτι που ως ομάδα διαθέτει τρομερή ποιότητα και το ματς είναι ανοιχτό σε κάθε αποτέλεσμα, αν και οι «Πολίτες» δεν έχουν κανένα περιθώριο απώλειας νομίζω ότι στα υπόλοιπα με τρεις νίκες στα τρία παιχνίδια θα πετύχουμε την έξοδο στην Ευρώπη. Σε διαφορετική περίπτωση, μπαίνουμε σε ένα σενάριο με διάφορες προϋποθέσεις που μπορεί να μας ευνοήσουν, μπορεί όμως και όχι.

 

  Μετά τον σχετικά κακό Απρίλιο, διαβάσαμε εκ διαμέτρου αντίθετα δημοσιεύματα για τον David Moyes. Ενώ τον προηγούμενο μήνα ανανέωνε με απαιτήσεις και παραχωρήσεις στον έλεγχο των μεταγραφών, αυτόν τον μήνα γράφουν ακόμα ότι δεν θα ανανεώσει καθόλου. Στο Everton.news θυμήθηκαν ξανά τους «παγωμένους» παίκτες, την απροθυμία του να προωθήσει τους μικρούς και άλλα γνωστά του μειονεκτήματα. Όταν όμως ένας προπονητής έρχεται στην ομάδα, γνωρίζεις εκ των προτέρων το πακέτο του, απολαμβάνεις τα θετικά του και μαθαίνεις να ζεις με τα αρνητικά του. Αν, για παράδειγμα, φέρεις τον Sean Dyche και του ζητήσεις να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο, μάλλον δεν έχεις επαφή με την πραγματικότητα. Το ίδιο ισχύει για κάθε προπονητή σε οποιαδήποτε ομάδα, πόσο μάλλον για τον David Moyes, που έχει καθίσει στον πάγκο της ομάδας πάνω-κάτω 13 χρόνια και τον ξέρουμε πια καλά.

 Το ότι τα γνωρίζουμε εμείς βέβαια, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα γνωρίζει και η διοίκηση εκεί βρίσκεται ο βασικός προβληματισμός μου. Βλέπω μια ομάδα με πλάνο να αναπτύξει ταλαντούχους νεαρούς, όπως οι Dibling, Rohl, George, Armstrong και Alcaraz, όλοι τους κάτω των 25 ετών. Ο Moyes, από την άλλη, είναι γνωστό ότι προτιμά την εμπειρία. Στο ίδιο δημοσίευμα του Football Insider διαβάζουμε πως η διοίκηση θέλει να διασφαλίσει ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη παραμένουν «στην ίδια σελίδα» όσον αφορά το μακροπρόθεσμο πλάνο. Άρα, αυτό θα είναι το κύριο θέμα στη συνάντηση στο τέλος της σεζόν; Διότι, ταυτόχρονα, στο ίδιο κείμενο αναφέρεται πως η ομάδα βρίσκεται μπροστά από το αρχικό χρονοδιάγραμμα του ομίλου Friedkin. Αν το πλάνο είναι η ανάπτυξη ταλέντων, υπάρχει λογική στο να βρίσκονται «στον πάγο» επενδύσεις ύψους 76 εκατομμυρίων (Dibling 40εκ., Alcaraz 18εκ. και η υποχρεωτική ρήτρα του Rohl άλλα 18εκ.); Και δεν ανοίγω καν τις περιπτώσεις των Tyrigue George ή το τι θα γίνει με τον Armstrong. Εδώ δεν υπάρχουν μέσες λύσεις: ή θα πρέπει να αλλάξει μεταγραφική λογική η διοίκηση ή θα πρέπει να αλλάξει ο προπονητής.

Στη διοίκηση, πέρα από το παραπάνω θέμα που θεωρώ λογικό να επισημαίνω, έχω να πιστώσω κυρίως θετικά στοιχεία. Για παράδειγμα, όσον αφορά τον ισολογισμό καθώς προσωπικά με ενδιαφέρει η ομάδα να εκπέμπει υγεία ως εταιρεία, οι ζημιές σχεδόν μηδενίστηκαν. Παράλληλα, ανανέωσαν οι Pickford, Tarkowski, Branthwaite (τι ατυχία με αυτό το παιδί!), Garner, αλλά και ο Keane αυτο τον μήνα, που βάσει απόδοσης άξιζε την επέκταση του συμβολαίου του. Σύμφωνα μάλιστα με τον El Bobble, θα ανανεώσει και ο Mykolenko, για τον οποίο μόλις τον προηγούμενο μήνα έγραφα πως δεν έβλεπα πρόθεση παραμονής. Βέβαια, το γεγονός ότι φτάσαμε μόλις δύο μήνες πριν τη λήξη του συμβολαίου του για να βρεθεί λύση, φανερώνει πως υπήρξε ένας προβληματισμός που όλοι αντιλαμβανόμαστε.

   Πέρασε σχεδόν ένας μήνας από τότε που το διάβασα και ακόμα δεν μπορώ να το κατανοήσω. Είναι δυνατόν, όπως δήλωσε ο Koeman (και δεν νομίζω να λέει ψέματα) ο πρόεδρος Bill Kenwright να τον απέλυσε με δάκρυα στα μάτια; Τον Koeman; Μιλάμε για τον αρχιτέκτονα μιας από τις χειρότερες μεταγραφικές περιόδους στην ιστορία της ομάδας. Το καλοκαίρι του 2017, έχοντας στη διάθεσή του πρωτοφανή κονδύλια, κατάφερε να αποδιοργανώσει πλήρως το ρόστερ. Ξόδεψε δεκάδες εκατομμύρια για να αποκτήσει τρία «δεκάρια» ενω είχε 2 ακόμα, αφήνοντας την ομάδα χωρίς ταχύτητα και χωρίς αξιόπιστο αντικαταστάτη του Lukaku. Η ομάδα παρουσίαζε εικόνα πλήρους αποσύνθεσης και είναι χαρακτηριστικό ότι στο Europa League η Έβερτον δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε τον Απόλλωνα Λεμεσού στο Goodison Park, ενώ γνώρισε βαριές ήττες με 0-3 από την Αταλάντα και 1-2 από τη Λίον. Φυσικά, ούτε στην Premier League τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα, με το ποτήρι να ξεχειλίζει μετά την ταπεινωτική εντός έδρας ήττα από την Αρσεναλ με 2-5. Αυτόν τον τύπο αποχαιρέτησε με δάκρυα στα μάτια; Αναρωτιέμαι πολλές φορές πόσο πίσω μας κράτησαν οι συναισθηματισμοί του Kenwright (Rest In Peace).

 

 Πάμε και στο θέμα των διαιτητών, που έχει καταντήσει πια ανέκδοτο. Την πρώτη αγωνιστική χάνουμε με ένα πέναλτι από τη Λίντς, με το χέρι του Tarkowski να είναι κολλημένο στο σώμα του μόνοι τους ξέρουν πώς το ερμήνευσαν χέρι, την ίδια ώρα βλέπουμε άλλη ερμηνεία σε εκείνο του Fernandez, ο οποίος χτυπάει την μπάλα με το χέρι, χωρίς να δοθεί πέναλτι ποτέ. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι κανόνες για το χέρι ερμηνεύονται διαφορετικά ανάλογα με το ποια ομάδα παίζει. Σαν να μην έφτανε αυτό, παίζουν και με τα νεύρα μας: έρχεται η Premier League να μιλήσει για «τυχαίο» συμβάν στο Match Center. Πότε θα αποκτήσει επιτέλους αυτό το πρωτάθλημα διαιτητές ανάλογους της ποιότητάς του; Δεν ξέρω, αλλά με τέτοιες φθηνές δικαιολογίες δεν βοηθούν ούτε τους εαυτούς τους, ούτε το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο.

  Το Σάββατο θα βρίσκομαι στη μεγάλη συγκέντρωση για τα δέκα χρόνια των Greek-Toffees. Αν εγώ ξεκινάω από τη μακρινή Κομοτηνή για να δώσω το «παρών», ελπίζω και πιστεύω πως θα το κάνετε κι εσείς που ζείτε στην Αθήνα και η απόσταση είναι το τελευταίο εμπόδιο. Είμαστε πολλοί το γνωρίζω καλά, καθώς στα δέκα χρόνια που συμμετέχω στο Δ.Σ. της λέσχης, έχω μιλήσει και έχω γνωριστεί με αμέτρητους από εσάς. Είναι η πρώτη φορά που η λέσχη μας τολμά μια τέτοιας κλίμακας γιορτή, όπου θα έχουμε την τιμή να βραβεύσουμε τον Απόστολο Βέλλιο, ο οποίος θα μοιραστεί τις αναμνήσεις του μαζί μας. Με πλούσιες κληρώσεις, δώρα και πολλές εκπλήξεις, αξίζει να μας χαρίσετε ένα απόγευμα Σαββάτου για να τα ζήσουμε όλα αυτά παρέα. Σας περιμένω όλους εκεί, για να γιορτάσουμε τη δική μας Έβερτον στην Ελλάδα!

 

ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

 

ΕΥΧΟΜΑΙ & ΕΛΠΙΖΩ Ο ΜΑΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΤΡΩΣΕΙ ΜΕ ΕΥΡΩΠΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΆ 

 

ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ