ΤΟ ΠΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΒΕΡΤΟΝ

Η Αγγλία του 1956 έβγαινε αργά από τη λιτότητα του πολέμου, τα γήπεδα γέμιζαν κάθε Σάββατο, αλλά το ποδόσφαιρο συνέχιζε να ζει ακόμη σε ένα κλειστό, συντηρητικό σύμπαν, όπου οι παίκτες είχαν πλαφόν στους μισθούς και οι διοικήσεις είχαν τον πρώτο και τελευταίο λόγο για όλα.

 Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ των «Busby Babes» έπαιρνε τους τίτλους, η Γουλβς έδειχνε τον δρόμο για τη σύγχρονη προετοιμασία και η Έβερτον, έχει επιστρέψει στην μεγάλη κατηγορία μετά από τρία τραυματικά χρόνια αλλά με μια ομάδα που είχε γεράσει και προσπαθούσε να βρει τα πατήματά της. Η μοναδική παρηγοριά ήταν ότι οι γείτονες στην άλλη άκρη του πάρκου ήταν στη Β’ κατηγορία, και δεν θα ανέβαιναν πριν από το 1962. Τον Φεβρουάριο εκείνης της χρονιάς η διοίκηση είχε αποχωριστεί με πικρές κουβέντες τον Cliff Britton και, με νέο πρόεδρο τον Dick Searle, αποφάσισε ότι δεν θα ξαναπροσλάβει ποτέ προπονητή, γιατί ήθελε η διοίκηση να ελέγχει τα πάντα. Λίγους μήνες μετά διάλεξε τον Ian Buchan, έναν 30χρονο Σκωτσέζο καθηγητή φυσικής αγωγής, που δεν είχε παίξει ούτε προπονήσει ποτέ επαγγελματικά. Το μόνο που υποσχέθηκε ήταν να κάνει τους παίκτες μας τους πιο γυμνασμένους της Αγγλίας χωρίς να ξοδευτεί ούτε μια λίρα παραπάνω, και ένα τόσο φειδωλό συμβούλιο δεν μπορούσε να αντισταθεί στην πρόσκληση. Πήρε τον τίτλο του «Chief Coach», όχι του manager, ένα σπίτι στο Crosby και μια τηλεφωνική σύνδεση, ενώ η ενδεκάδα κάθε εβδομάδας περνούσε πρώτα από την διοικηση και τους διευθυντές της ομάδας, σαν έκθεση μαθητή!!.

Ο Buchan πίστευε στην επιστήμη της εκγύμνασης και έχτισε κάτω από την εξέδρα της Gwladys Street ένα υπερσύγχρονο γυμναστήριο των £2.500, με κλιματισμό, φθορίζοντα φωτισμό και δάπεδο από δανέζικη οξιά. Οι παίκτες της Έβερτον έκαναν προπόνηση κυκλώματος (γυμναστική με διαδοχικούς σταθμούς ασκήσεων), βάρη και χρονόμετρο, και έτρωγαν ατελείωτες μπριζόλες, με τον προπονητή να ρωτάει «πήρες αρκετή μπριζόλα;», γιατί ήθελε να τους φτιάξει «τέρατα» σωματικά. Στο πρώτο του επίσημο παιχνίδι, στο Elland Road, ζήτησε από τον οδηγό του πούλμαν να σταματήσει ενάμισι μίλι ( 2,4 χιλιόμετρα) πριν το γήπεδο, για να φτάσουν οι παίκτες τρέχοντας και να φοβηθεί η Λιντς. Η Λιντς δεν φοβήθηκε, και η ομάδα μας, εξαντλημένη, έχασε 5-1. Στην πορεία βελτιώθηκε ανέβασε στην πρώτη ομάδα τους μετέπειτα θρύλους της Εβερτον Brian Labone, Mick Meagan και τον Derek Temple, που αργότερα έγιναν ο σκελετός της ομάδας που κέρδισε τίτλους. Και η ομάδα που έφτιαχνε κόστιζε συχνά λιγότερο από £100. Κάτι έβγαινε από όλο αυτό, αλλά όχι με τη σειρά που ήθελε το συμβούλιο.

 Στις 6 Σεπτεμβρίου 1958 η Άρσεναλ κερδίζει με 1-6 στο Goodison, με την Έβερτον να μετράει πέντε συνεχόμενες ήττες στην έναρξη της σεζόν. Στο ημίχρονο οι οπαδοί γύρισαν προς το θεωρείο των διευθυντών και φώναζαν «We want a team». Ο πρόεδρος Dick Searle βρήκε τον υπεύθυνο, που ήταν, φυσικά, η φυσική κατάσταση των παικτών, δηλαδή το μόνο πράγμα για το οποίο είχε προσληφθεί ο Buchan να είναι υπεύθυνος. Λίγες μέρες αργότερα το συμβούλιο κατέληξε ότι χρειάζεται «Manager με εμπειρία στην πρώτη κατηγορία», δηλαδή ό,τι είχε ορκιστεί να μην ξαναβάλει. Στις 23 Σεπτεμβρίου βγήκε η είδηση ότι ο John Carey της Μπλάκμπερν θα αναλάβει, με πενταετές συμβόλαιο, £3.000 τον χρόνο και «πλήρη έλεγχο» της ομάδας, προνόμια που ο Buchan δεν είχε δει ποτέ. Ένα συμβούλιο που είχε αποφασίσει να μην έχει ποτέ manager κατέληξε να δίνει σε έναν από αυτούς περισσότερη εξουσία απ’ όση είχε ποτέ κανείς άλλος στο Goodison.

Μια μέρα σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1958, απομακρύνθηκε από τη θέση του προπονητή και το τέλος του έγινε σιγά σιγά και χωρίς καμία τελετή. Όταν ο Carey ανέλαβε το γραφείο του στα μέσα Οκτωβρίου, ο Buchan έφυγε με άδεια. Στις 4 Νοεμβρίου οι διευθυντές έκοψαν και το τηλέφωνο και το επίδομα αυτοκινήτου, ίσως το μόνο πράγμα που έκαναν εκείνη τη σεζόν χωρίς καμία καθυστέρηση. Ο Buchan πέθανε το 1965 σε τροχαίο, τα ξημερώματα, λίγους μήνες πριν κλείσει τα 40, αν και τα περισσότερα δημοσιεύματα έγραψαν λανθασμένα ότι ήταν 45.