ANALYZE THIS (Κριτική χωρίς πλαίσιο δεν είναι ανάλυση)

 Πέρα από το σκορ: γιατί η αφήγηση ξεκινά πριν το αποτέλεσμα:

Το ANALYZE THIS είναι μια προσπάθεια να δούμε το ποδόσφαιρο πέρα από το σκορ ενός αγώνα.
Να σταθούμε πίσω από τις αποφάσεις, τις τακτικές και τις επιλογές του συλλόγου και του προπονητή, πριν το αποτέλεσμα καθορίσει την αφήγηση.

Εδώ δεν θα αναζητούμε εύκολους ενόχους ούτε θα βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα. Θα προσπαθούμε να κατανοήσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις, τα όρια που υπάρχουν και τις συνθήκες που συχνά δεν φαίνονται στο τελικό αποτέλεσμα.
Όχι για να συμφωνούμε πάντα. Αλλά για να συζητάμε με περισσότερη σκέψη και λιγότερη βεβαιότητα.

Άσπρο ή μαύρο: η παγίδα 

Στο ποδόσφαιρο έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε κάθε αποτέλεσμα σαν την απόλυτη αλήθεια. Κερδίζεις και όλα είναι τέλεια. Χάνεις και ξαφνικά όλα πάνε ανάποδα, όλα πάνε «αμάν», όπως έλεγαν παλιά οι φίλοι μας οι ΑΜΑΝ.

Είναι σαν να μην υπάρχει ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο. Σαν να μην παρεμβάλλονται άνθρωποι, ποδοσφαιριστές, προπονητές, οπαδοί, διοίκηση, συνθήκες, όρια και συγκυρίες ανάμεσα στις ιδέες και στην εφαρμογή τους.

Αν αφήναμε για λίγο τη ζεστασιά του καναπέ μας και καθόμασταν στην άκρη του πάγκου, ίσως η κουβέντα να ήταν διαφορετική. Όχι γιατί θα γινόμασταν πιο επιεικείς, αλλά γιατί θα συνειδητοποιούσαμε πόσα από αυτά που θεωρούμε «απλές λύσεις» ή «σωστές επιλογές που δεν έγιναν», στην πραγματικότητα ενδεχωμένος να μην άλλαζαν απολύτως τίποτα.Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο μια οδηγία ή μια αλλαγή.Είναι πολλά περισσότερα

Αποφάσεις χωρίς ιδανικά σενάρια

Πολλές αποφάσεις που παίρνει ένας προπονητής την ώρα ενός αγώνα δεν λαμβάνονται με βάση το ιδανικό σενάριο, αλλά με βάση τις διαθέσιμες επιλογές εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να σταθούμε και στον Μόγιες. Η κριτική προς το πρόσωπό του, όπως και προς τους παίκτες, είναι απολύτως θεμιτή. Οφείλει όμως να γίνεται με προσπάθεια κατανόησης των συνθηκών μέσα στις οποίες καλείται να αποφασίσει.

Φυσικά, κάποιες αποφάσεις θα αποδειχθούν λανθασμένες. Μακάρι να υπήρχε προπονητής που να τα έκανε όλα σωστά και ό,τι κι αν επέλεγε να του έβγαινε. Υπάρχει όμως πραγματικά τέτοιος προπονητής; Και αν υπήρχε, θα προπονούσε την ομάδα μας;

Ρεαλισμός δεν σημαίνει ηττοπάθεια

Χωρίς καμία διάθεση να μειώσω την Έβερτον, για εμάς είναι πρωταθλήτρια, οφείλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς. Δεν βρισκόμαστε στο επίπεδο του μακρινού παρελθόντος και κάποια στιγμή πρέπει να γίνουμε και λίγο πιο ρεαλιστές.Ρεαλιστές όμως δεν σημαίνει ηττοπαθείς ή μίζεροι. Σημαίνει να καταλαβαίνουμε αν οι απαιτήσεις μας μπορούν να καλυφθούν: από τους παίκτες, από τη διοίκηση και από τον κάθε προπονητή που κάθεται στον πάγκο μας αυτή την περίοδο.Προσωπικά θεωρούσα, και συνεχίζω να θεωρώ, ότι ο Μόγιες είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να δώσει στην ομάδα τη σταθερότητα που της λείπει εδώ και χρόνια. Η σταθερότητα είναι μέρος της διαδρομής προς τον στόχο, όχι ο τελικός προορισμός. Και αυτό που βλέπουμε φέτος είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.Όταν η ομάδα φτάσει στο επίπεδο να μπορεί να διεκδικεί κάθε χρόνο επιτυχίες και ευρωπαϊκό εισιτήριο, τότε θα τον κρίνω πολύ πιο αυστηρά. Μέχρι στιγμής, αυτό που περίμενα από εκείνον, αυτό κάνει, με δυσκολίες, και με την Premier League και τα «κοράκια» της συχνά απέναντί του.

Η πραγματικότητα πίσω από τον «κακό μήνα»

Αν απομονώσει κανείς τα αποτελέσματα, η εικόνα μοιάζει σκληρή. Αν όμως αναλύσει το πλαίσιο, τότε αρχίζει να βγάζει νόημα. Στα τελευταία επτά παιχνίδια, η Έβερτον έπαιξε ουσιαστικά πέντε αγώνες σε 13–14 ημέρες, με τιμωρίες, τραυματισμούς και αποχωρήσεις για το Κόπα Άφρικα να διαλύουν κάθε έννοια συνοχής και ομοιογένειας.

Από το ματς με την Τσέλσι και μετά, χάνεται ο Χολ νωρίς με τραυματισμό, ο Γκάνα ήταν ήδη τιμωρημένος, στη συνέχεια Γκάνα και Εντιαγέ φεύγουν για την Αφρική, ενώ απέναντι στη Γουλβς η ομάδα μένει χωρίς Κιν και Γκρίλις λόγω αποβολών.
Το αποτέλεσμα; Κάθε εβδομάδα διαφορετική ενδεκάδα ανάγκης: παίκτες που παίζουν μαζί για πρώτη φορά, παίκτες που δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτό το επίπεδο ή παίκτες που δεν έχουν τη φυσική κατάσταση που απαιτείται, αλλάζουν ρόλους ακόμη και μέσα στο ίδιο 90λεπτο. Σε τέτοιες συνθήκες, συνοχή δεν «χτίζεται» απλώς προσπαθείς να επιβιώσεις.

Όταν το πλαίσιο εξηγεί την εικόνα στο γήπεδο

Αυτό αποτυπώνεται καθαρά και στο γήπεδο. Στα παιχνίδια με Άρσεναλ και Μπέρνλι, όπου η ομάδα θα μπορούσε ρεαλιστικά να έχει πάρει κάτι παραπάνω, ακόμη και έως τέσσερις βαθμούς, δεν υπήρχε η ποιότητα και η φρεσκάδα για να μετατραπεί η ισορροπία σε υπεροχή, ενώ οι διαιτητικές αποφάσεις έγειραν την πλάστιγγα.Στο παιχνίδι με τη Νότιγχαμ, όταν υπήρξε επιτέλους μια σχετική σταθερότητα ρόλων, η εικόνα ήταν πειστική και το αποτέλεσμα ήρθε. Αντίθετα, με Μπρέντφορντ, Γουλβς και Σάντερλαντ, η ομάδα έδειχνε κουρασμένη, αποσυντονισμένη και χωρίς αυτοματισμούς, όχι από έλλειψη προσπάθειας, αλλά επειδή δεν υπήρχε σταθερός κορμός και φρεσκάδα για να στηριχθεί.Αυτός ο «κακός μήνας», κατά την άποψή μου, δεν είναι πισωγύρισμα. Είναι το αναμενόμενο κόστος ενός ρόστερ χωρίς βάθος, που πιέστηκε ταυτόχρονα από ρυθμό, απουσίες και συνθήκες. Και όσο κι αν δεν αρέσει σε πολλούς, αυτή είναι η ανάλυση της κακής εικόνας στο γήπεδο. Όχι δικαιολογία, αλλά ρεαλιστική αποτύπωση.

Το ρίσκο του Μόγιες με τη Μπρέντφορντ

Λάθη έχει κάνει ο Μόγιες, σίγουρα. Για μένα, το πιο χαρακτηριστικό τακτικό λάθος είναι στο παιχνίδι με τη Μπρέντφορντ. Η ομάδα μπορεί να βρισκόταν πίσω στο σκορ στο ημίχρονο με 0-1, όμως η εικόνα του αγώνα δεν προμήνυε σε καμία περίπτωση ότι θα δεχόταν τέσσερα γκολ. Εκεί θεωρώ ότι βιάστηκε να κάνει την ομάδα πιο επιθετική, επιλέγοντας να παίξει με 4-4-2.

Μπορώ να καταλάβω γιατί το έκανε, αλλά θεωρώ ότι βιάστηκε και αυτό του γύρισε μπούμερανγκ. Η σκέψη του ήταν πως η ομάδα είχε δυσκολία να βγάλει σωστά την μπάλα από την άμυνα στο build-up. Άλλωστε, έτσι ήρθε και το πρώτο γκολ: από λανθασμένη επιλογή του Ταρκόφσκι να παίξει κάθετα σε στιγμή έντονης πίεσης της Μπρέντφορντ. Εκεί έπρεπε είτε να γυρίσει την μπάλα στον Πίκφορντ, που είναι πάντα μια ασφαλής επιλογή όταν οι στόπερ δεν έχουν καθαρές γραμμές πάσας, είτε να επιλέξει τη βαθιά μπαλιά, αφού δεν υπήρχαν καθαρές επιλογές στον άξονα. Έτσι ήρθε το γκολ.

Το σκεπτικό του Μόγιες, λοιπόν, ήταν να βάλει έναν δεύτερο επιθετικό, αφού δεν μπορούσε να χτίσει παιχνίδι, και να πάει σε μια πιο direct, πιο άμεση προσέγγιση με βαθιές μπαλιές. Και εδώ, για μένα, βρίσκεται το λάθος. Όχι λάθος τακτικής ως ιδέα, αλλά λάθος χρονικής στιγμής για να ρισκάρεις.Με την προσθήκη του Άρμστρονγκ στη θέση του ΜακΝιλ, τοποθετώντας τον στον άξονα, δεν θα άλλαζε σχηματισμό. Θα μπορούσε να δει λίγο το παιχνίδι στο δεύτερο μέρος και να προσαρμοστεί στη συνέχεια του ματς. Αντίθετα, βγάζοντας έναν ακόμη χαφ από τον άξονα, άφησε τον Γκάρνερ με τον Ιροϊγκμπουναμ, και στη συνέχεια τον Άρμστρονγκ, σχεδόν μόνους στο κέντρο, δημιουργώντας συνεχείς υπεραριθμίες της Μπρέντφορντ στο transition.

Την ίδια στιγμή, οι Μπέτο, Μπάρι και Ρολ δεν μπορούσαν να βοηθήσουν στο σωστό κλείσιμο των χώρων στον άξονα. Ο Γκρίλις στα αριστερά δεν είναι ο παίκτης με τα χαρακτηριστικά για να υπηρετήσει σωστά ένα 4-4-2 στο αμυντικό κομμάτι, ενώ δεξιά, αν δεν κάνω λάθος, αγωνίστηκε ο Ρολ απλώς επειδή δεν υπήρχε άλλη διαθέσιμη επιλογή.Αν το σκεφτεί κανείς ψύχραιμα, η ομάδα έχασε την ισορροπία της από το ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου και ρίσκαρε από το 0-1. Επιθετικά, μπορείς να πεις ότι ο Μόγιες δικαιώθηκε, αφού σκόραραν και οι δύο επιθετικοί. Αμυντικά όμως, το κόστος ήταν τεράστιο, με δύο γκολ να έρχονται ακριβώς από τις ανισορροπίες στον άξονα.

Φυσικά, όταν έχεις σε τόσο κακό βράδυ τους κεντρικούς σου αμυντικούς, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα πως, αν ο Μόγιες ήταν πιο διστακτικός ή αν επέλεγε διαφορετική προσέγγιση, θα έπαιρνε τελικά το αποτέλεσμα. Το ρίσκο είχε λογική βάση, απλώς πληρώθηκε στο χειρότερο δυνατό σημείο.

Κριτική ή εκτόνωση;

Η κριτική είναι απαραίτητη. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πρόοδος.
Όμως η κριτική που περιορίζεται μόνο στο αποτέλεσμα, χωρίς προσπάθεια κατανόησης του πλαισίου, δεν είναι ανάλυση· είναι εκτόνωση.

Και όσο συνεχίζουμε να βλέπουμε μόνο το σκορ και όχι τη διαδρομή,

θα συνεχίζουμε να ψάχνουμε εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα.

Θα αλλάζουμε πρόσωπα, θα φωνάζουμε, θα απογοητευόμαστε, αλλά τίποτα ουσιαστικό δεν θα αλλάζει.

 

ANALYZE THIS: γιατί υπάρχει αυτή η στήλη

Το ANALYZE THIS δεν υπάρχει για να δικαιώσει προπονητές ή να αγιοποιήσει παίκτες. Υπάρχει για να θέτει ερωτήματα. Να κοιτάζει πίσω από τις αποφάσεις, πίσω από τις τακτικές, πίσω από το γιατί ο προπονητής κινείται όπως κινείται, πάντα με ρεαλισμό για το τι γίνεται, τι μπορεί να γίνει και τι απλώς δεν γίνεται.

Λάθη έγιναν. Θα γίνουν ξανά. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Αλλά αν θέλουμε πραγματικά να καταλάβουμε πού βρίσκεται η ομάδα και προς τα πού μπορεί να πάει, οφείλουμε να βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα και όχι μόνο το στιγμιότυπο.

Ας κοιτάξουμε πέρα από το αποτέλεσμα και ας δούμε τη διαδρομή.
Οι ομάδες δεν κρίνονται στις κακοκαιρίες, αλλά στο πώς βγαίνουν από αυτές.