When Stats Tells The Story: Καταστροφική σεζόν για τις γυναίκες…

Καλημέρα αγαπητά μου ζαχαρωτά,

Στο σημερινό άρθρο θα βάλουμε κάτω όλα όσα έχουν συμβεί φέτος στη γυναικεία ομάδα μας και θα προσπαθήσουμε να δούμε καθαρά τι πήγε λάθος, τι πήγε σωστά και πού βαδίζουμε.

Όταν ο Όμιλος Friedkin ανέλαβε την ομάδα, ήμουν από τους πρώτους που σας είπα ότι θα δούμε πράγματα και θαύματα. Η διατήρηση του Goodison Park έδωσε το πρώτο θετικό μήνυμα. Όταν ακούς ότι στόχος είναι η συμμετοχή στο Champions League μέσα σε τρία χρόνια και βλέπεις χρήματα να επενδύονται σε παίκτριες από όλο τον κόσμο, τότε – λογικά – δημιουργούνται μεγάλες προσδοκίες.

Ό,τι ζητούσε ο κ. Σόρενσεν, η διοίκηση το υλοποιούσε. Μεταγραφές έγιναν, το ρόστερ ενισχύθηκε, τα ονόματα ήρθαν. Όμως τα αποτελέσματα δεν ήρθαν ποτέ. Μια ομάδα που, βάσει ρόστερ, θα μπορούσε να διεκδικεί την πεντάδα, βρέθηκε να παλεύει στις χαμηλές θέσεις της βαθμολογίας.

Μετά από σχεδόν τρία χρόνια υπομονής, ο Σόρενσεν απομακρύνθηκε από τον πάγκο – και, κατά τη γνώμη μου, άργησαν πολύ. Τη θέση του ανέλαβε ο Σκοτ Φέλαν, μέχρι πρότινος βοηθός προπονητής, χωρίς προηγούμενη εμπειρία ως πρώτος προπονητής.

Ας δούμε όμως τα δεδομένα.

🔁 Μεταγραφική «επανάσταση»

Ήρθαν 9 παίκτριες και αποχώρησαν 8 – κάποιες εκ των οποίων είχαν σημαντικό ρόλο στην ομάδα.Αφίχθησαν μεγάλα ονόματα όπως οι Momiki, Pacheco και Robinson, ενώ θα προσθέσω και τη Fernandez.
Αποχώρησαν δυνατές παρουσίες όπως οι Vanhaevermaert, Holmgren και Payne.

Η ιδέα ήταν ξεκάθαρη: ανανέωση ρόστερ για ένα δυναμικό come back και μια ανταγωνιστική ομάδα.

Και όμως…

Από τις 9 μεταγραφές, μόνο τρεις έχουν «αγοράσει» φανέλα βασικής: οι Momiki, Kitagawa και Mace.
Σε ρόλο ροτέισον βρίσκονται οι Van Gool, Vignola και Pacheco, ενώ οι Fernandez και Robinson χρησιμοποιούνται ελάχιστα.

Και εδώ αρχίζουν τα μεγάλα ερωτήματα.

Δεν γίνεται να αποκτάς με τη μορφή δανεισμού διεθνή Ισπανίδα – όπως η Fernandez – και να την κρατάς στον πάγκο.
Δεν γίνεται να φέρνεις striker όπως η Vignola και να αγωνίζεται μία φορά κάθε τέσσερα παιχνίδια.

Τα λάθη ήταν εμφανή και επηρέασαν άμεσα την εικόνα της ομάδας. Ο Σόρενσεν ήρθε με περγαμηνές και προσδοκίες, όμως η θητεία του δεν δικαίωσε τίποτα από όσα περιμέναμε.

⭐ Οι θετικές εξαιρέσεις

Η κορυφαία μεταγραφή της χρονιάς είναι ξεκάθαρα η Yuka Momiki. Με διαφορά.
Γκολ, ασίστ, δημιουργία φάσεων, άμεση προσαρμογή – πραγματικός ηγέτης στο γήπεδο.

Η μεγάλη έκπληξη είναι η Ruby Mace. Ήρθε ελεύθερη από τη Λέστερ και έχει εντυπωσιάσει. Δείχνει ωριμότητα, ένταση και προσωπικότητα που σπάνια βλέπεις σε τόσο νεαρή ηλικία.

🏆 Η φετινή πορεία

Αποκλειστήκαμε νωρίς και από τα δύο κύπελλα (League Cup & FA Cup), στην 1η και στην 5η φάση αντίστοιχα.

Στο πρωτάθλημα, όμως, ήρθαν τρεις συνεχόμενες νίκες – κάτι που δεν είχαμε καταφέρει τα τελευταία τρία χρόνια! Φτάσαμε στην 8η θέση με 17 βαθμούς και, για πρώτη φορά μετά από καιρό, υπάρχει μια αίσθηση προόδου.

Αν συνεχίσουμε με τον Phelan στον πάγκο και υπάρξει σταθερότητα, ίσως καταφέρουμε να διεκδικήσουμε την 5η θέση – τον ελάχιστο στόχο που έθεσε η διοίκηση.

📉 Πού είναι το πρόβλημα;

Η άμυνα παραμένει η αχίλλειος πτέρνα μας – όπως και πέρυσι.
Δεν διαθέτουμε καθαρό 9άρι που να οργανώνει σωστά στην τελική ενέργεια, ούτε ένα «6άρι» που να μπορεί να χτίσει παιχνίδι από πίσω και να δώσει ρυθμό και κατεύθυνση.

📌 Συμπέρασμα

Η φετινή ομάδα είναι πιο ανταγωνιστική και πιο αποτελεσματική σε μεγάλα παιχνίδια σε σχέση με πέρυσι. Όμως τα κενά είναι εμφανή και οι επιλογές του καλοκαιριού δεν αξιοποιήθηκαν σωστά.

Εύχομαι η σεζόν να συνεχιστεί με χαρές και να μπούμε στην πεντάδα. Θα είναι το καλύτερο μήνυμα προς τους φιλάθλους και η πρώτη ουσιαστική επιβεβαίωση ότι ο Όμιλος Friedkin χτίζει κάτι πραγματικά μεγάλο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας…

NIL SATIS NISI OPTIMUM 💙✨