ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΛΕ (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2026)
Οι “Σκέψεις Μπλε” επιστρέφουν και αυτόν τον μήνα για να σχολιάσουν την επικαιρότητα της ομάδας. Ο δύσκολος αγωνιστικά Ιανουάριος, το μεταγραφικό παζάρι, αλλά και οι διαπιστώσεις για την Έβερτον μέσα από την εκδρομή των Greek Toffees, είναι μερικά από τα ζητήματα που ανοίγουν στην καθιερωμένη μηνιαία στήλη.
Οι τραυματισμοί και οι απουσίες είναι από τα πράγματα που σιχαίνεσαι στο ποδόσφαιρο, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζεις. Μπορούν να διαλύσουν ένα σύνολο, όσο καλό κι αν μοιάζει, ενώ έχουν στοιχίσει πρωταθλήματα, ευρωπαϊκές πορείες και κύπελλα. Έχουν καταδικάσει ομάδες σε υποβιβασμό και έχουν δημιουργήσει μερικά από τα μεγαλύτερα “What if” στην ιστορία του αθλήματος. Αυτές οι ελλείψεις έγραψαν και την ιστορία του φετινού Ιανουαρίου για την Έβερτον. Όταν μια ομάδα αγωνίζεται σταθερά με 5-6 βασικές απουσίες σε κάθε παιχνίδι, τι ακριβώς μπορείς να περιμένεις;
Σε αυτή την κακή συγκυρία ήρθε να προστεθεί ένας ακόμη τραυματισμός που μας πονάει: αυτός του Jack Grealish. Όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν θα τον ξαναδούμε με την μπλε φανέλα τουλάχιστον για φέτος, ενώ για του χρόνου… βλέπουμε. Είναι αναμφίβολα ένας σπουδαίος παίκτης που πρόσφερε πολλά, όμως πλέον θα πρέπει να σταθμιστεί το κατά πόσο μπορεί να βοηθήσει μετά από έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό. Προσωπικά, θα ήθελα να παραμείνει στην ομάδα, αλλά προφανώς δεν είμαι σε θέση να αξιολογήσω την ιατρική του κατάσταση.
Η συγκομιδή βαθμών τον μήνα που πέρασε ήταν αναμενόμενα φτωχή λόγω των τόσων απουσιών, όμως το θετικό είναι ότι η ομάδα δεν έχει απομακρυνθεί από τον στόχο της. Παραμένει εκεί, σε απόσταση αναπνοής από τα ευρωπαϊκά εισιτήρια, και ελπίζουμε στο τέλος της σεζόν να έχουμε την τύχη ή την ευκαιρία να κατακτήσουμε ένα από αυτά. Έχω κάνει πολλές συζητήσεις για το αν το αξίζουμε, αν μπορούμε ή αν πρέπει να κάνουμε υπομονή, αλλά η αλήθεια είναι μία: όλοι έχουμε ανάγκη να δούμε την Έβερτον ξανά στην Ευρώπη. Όλα τα άλλα είναι φιλοσοφίες χωρίς πρακτική αξία.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που γκρινιάζουν για μεταγραφές, με τους αρθρογράφους μας εδώ στο Greek Toffees να παίζουν προεξέχοντα ρόλο (γεια σου, ρε Νάσο!). Παρακολουθώ τις συνεντεύξεις Τύπου του David Moyes, ενώ διάβασα προσεκτικά και τις δηλώσεις του Angus Kinnear (CEO της ομάδας). Λίγο-πολύ, το μήνυμα ήταν σαφές: αν δεν βρεθεί κάτι που να αξίζει πραγματικά, δεν θα γίνει κίνηση στην αγορά. Και δεν είναι αυτό το λογικό; Προσωπικά, δεν θέλω άλλον Patterson στα δεξιά, ούτε χρειάζομαι κι άλλον Beto στην επίθεση. Η ομάδα θα αλλάξει επίπεδο μόνο με ποιοτικούς παίκτες και όχι με “στοιχήματα” ή παίκτες-πυροτεχνήματα.
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε: υπήρξε έστω ένας παίκτης που ακούσατε αυτή τη μεταγραφική περίοδο και είπατε “ναι, ρε φίλε, αυτόν τον θέλω με κλειστά μάτια”; Κάτι ακούστηκε για τον Jhon Durán, το οποίο θεωρώ απίθανο να ισχύει. Ίσως ο Ben White, αλλά με ένα επιβαρυμένο ιστορικό τραυματισμών. Ένας Norton-Cuffy, για τον οποίο οι μισοί Εβερτόνιανς θα γκρίνιαζαν “ποιος είναι αυτός;”. Ή ένας ψηλός Σουηδός για το δεξί άκρο της άμυνας, που θυμίζει τρομερά τον O’Brien, χωρίς όμως να έχει τις παραστάσεις του Ιρλανδού στην Premier League. Ή μήπως ήθελε κανείς τον Youssef En-Nesyri, που φαίνεται πως… κρυώνει πολύ για να παίξει στην Αγγλία; Ας κοιτάξουμε τη μεγάλη εικόνα, γιατί το μέλλον που θέλουμε δεν χτίζεται με ημίμετρα.
Νομίζω ότι πλέον υπάρχει ένα ξεκάθαρο πλάνο από τον όμιλο Friedkin. Σε εμάς που βρισκόμασταν στο Λίβερπουλ την προηγούμενη εβδομάδα και είχαμε τη χαρά να επισκεφθούμε το νέο γήπεδο, αυτό έγινε απόλυτα κατανοητό. Μία μέρα πριν τον αγώνα, αποφασίσαμε να κάνουμε μια περιήγηση στις νέες εγκαταστάσεις, την οποία η Έβερτον προσέφερε στην λέσχη μας πολύ ευγενικά ως δώρο. Για πρώτη φορά άκουσα πράγματα που, σε προσωπικό επίπεδο, ήθελα καιρό να ακούσω για την ομάδα. Αντιληφθήκαμε όλοι ένα σχέδιο που θέλει την Έβερτον να μεγαλώνει με σταθερά και στέρεα βήματα.
Αξίζει να σας φέρω ως παράδειγμα το λιμανάκι που βρίσκεται δίπλα στο γήπεδο. Όσοι διαβάζετε τακτικά το website μας, γνωρίζετε για το Nelson Dock. Η Έβερτον βρίσκεται σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις με την Peel Ports για την πλήρη εξαγορά του, μια κίνηση που διασφαλίζει ότι κανείς άλλος δεν θα χτίσει εκεί (π.χ. πολυκατοικίες). Αυτό θα επιτρέψει στον σύλλογο να έχει τον απαραίτητο “αέρα” για να επεκτείνει τις εξωτερικές του υποδομές. Τα σχέδια είναι μεγαλόπνοα: μιλούν για ένα πλωτό Fan Zone, ξενοδοχείο 5 αστέρων, τη δημιουργία ενός πολυχώρου αθλητισμού και, φυσικά, την επέκταση του γηπέδου. Ένα πλάνο που θα εξεταστεί μετά το Euro 2028, ανάλογα με τη ζήτηση των διαρκείας, η οποία βέβαια ήδη γνωρίζουμε ότι είναι τεράστια.
Στο μεταξύ, ο αγωνιστικός στόχος, κάτι που μας είπαν ρητά οι άνθρωποι που έκαναν την ξενάγηση, είναι η έξοδος της ομάδας στην Ευρώπη, είτε φέτος είτε του χρόνου. Είναι ένας στόχος που θα μεγιστοποιήσει τα κέρδη του συλλόγου, και εδώ ακριβώς βρίσκεται το “ζουμί” της υπόθεσης: όσα περισσότερα κέρδη έχει η ομάδα, τόσα περισσότερα χρήματα μπορεί να επενδύσει. Αυτό είναι το κλειδί για τη μεγάλη Έβερτον που ονειρευόμαστε. Αν αυτό δεν αποτελεί σταδιακή και υγιή ανάπτυξη, τότε τι ήταν; όλα εκείνα τα λεφτά που πετούσαμε παλαιότερα σε τυχάρπαστους, ελπίζοντας μάταια να μας κάνουν ομάδα;
Μια επίσκεψη αρκεί για να καταλάβουν πλέον και οι πιο δύσπιστοι ότι η Έβερτον έχει αλλάξει επίπεδο το νέο γήπεδο είναι απλώς υπέροχο. Είναι σχεδιασμένο με τις κερκίδες πολύ κοντά στους παίκτες και διαθέτει μια μαγευτική ακουστική που κρατάει τον ήχο μέσα. Οι άνθρωποι που μας ξενάγησαν μας προκάλεσαν πολλές φορές να φωνάξουμε, για να αντιληφθούμε τη δυναμική της. Όμως, το νιώσαμε ακόμα πιο έντονα την ημέρα του αγώνα. Δεν είχα παράπονο από την ατμόσφαιρα του Goodison Park άλλωστε έχουμε νιώσει πολλές φορές το “Goodison rocks”αλλά εδώ μιλάμε για ανατριχίλα. Στις στιγμές που το γήπεδο “δονήθηκε”, όπως στην είσοδο της ομάδας ή στο γκολ του Barry, η αίσθηση ήταν πραγματικά απερίγραπτη.
Βέβαια, η αλήθεια είναι πως δεν το έχουμε κάνει ακόμα “δικό μας”· δεν υπάρχει ακόμα η οικεία αίσθηση του Goodison. Είναι σαν να έμενες σε ένα στούντιο και ξαφνικά να μετακομίζεις σε έπαυλη: χρειάζεται χρόνος προσαρμογής. Χρειάζεται χρόνο η ομάδα μέσα στο χορτάρι, χρειάζεται χρόνο και ο κόσμος στις κερκίδες. Όμως οι προοπτικές είναι εκεί, τις αντιληφθήκαμε πλήρως και, όταν ο σύλλογος και οι οπαδοί αρχίσουν να τις αξιοποιούν, τότε το νέο γήπεδο θα μετατραπεί στο μεγαλύτερο πλεονέκτημα της Έβερτον.
ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ
ΕΥΧΟΜΑΙ & ΕΛΠΙΖΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΆ
ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
