ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΛΕ (ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026)

Οι «Σκέψεις Μπλε» επιστρέφουν και αυτόν τον μήνα για να σχολιάσουν τα δρώμενα της ομάδας. Τα σκαμπανεβάσματα του Φεβρουαρίου, το κυνήγι της Ευρώπης και οι σκέψεις πάνω στην επικαιρότητα της Έβερτον είναι μερικά από τα ζητήματα που ανοίγουν στην καθιερωμένη μηνιαία στήλη.

Ξεκινώντας από τα θετικά της σεζόν, η Έβερτον βρίσκεται εντός στόχων, παλεύει για ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο και λογικά θα το κάνει μέχρι τέλους. Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός έδρας οι «Μπλε» κάνουν πορεία πρωταθλητισμού· για να βρούμε παρόμοιες επιδόσεις μακριά από το γήπεδό τους, πρέπει να γυρίσουμε στη σεζόν του Carlo Ancelotti το 2020/21. Με 7 νίκες, 3 ισοπαλίες και 4 ήττες μέχρι στιγμής, μόνο η Άρσεναλ έχει καλύτερα αποτελέσματα εκτός έδρας. Η εικόνα, σε γενικές γραμμές, είναι θετικότερη σε σχέση με τις τελευταίες σεζόν, αλλά πάντα με περιθώριο βελτίωσης.

Αντίθετα, θα πρέπει να σταθούμε στην κακή εικόνα εντός έδρας· έχει συγκεντρώσει μόλις 16 από τους 42 πιθανούς βαθμούς, απώλεια μεγάλη για μια ομάδα που στοχεύει στην Ευρώπη. Ίσως η ομάδα να έχει εγκλωβιστεί σε μια δύσκολη λογική. Εκτός έδρας, η Έβερτον παίζει πιο «καθαρά»· περιμένει, παραμένει συμπαγής, κλείνει χώρους και χτυπά στην αντεπίθεση. Δεν έχει την υποχρέωση να επιβάλει ρυθμό, ούτε να πάρει την πρωτοβουλία. Εντός έδρας, όμως, η ψυχολογία αλλάζει. Το κοινό περιμένει κυριαρχία, ένταση και πρωτοβουλία. Οι αντίπαλοι παρατάσσονται πιο κλειστά, παραχωρούν την κατοχή και ζητούν από την Έβερτον να «σπάσει» την άμυνά τους. Εκεί φαίνεται το βασικό της έλλειμμα: η δυσκολία στη δημιουργία απέναντι σε οργανωμένη επίθεση. Το παιχνίδι γίνεται πιο αργό, πιο προβλέψιμο και κάθε λάθος κοστίζει διπλά, καθώς ο εκνευρισμός μεγαλώνει. Προφανώς υπάρχει και το ψυχολογικό στοιχείο· όταν συσσωρεύονται χαμένοι βαθμοί στο γήπεδό σου, δημιουργείται μια εσωτερική πίεση. Οι παίκτες αγωνίζονται με τη σκέψη «πρέπει να κερδίσουμε» και όχι «πάμε να παίξουμε». Σε μια ομάδα που ήδη στερείται αυθόρμητης δημιουργικότητας, αυτό βαραίνει ακόμη περισσότερο τα πόδια.

Στο καθαρά τακτικό κομμάτι πρέπει να προσθέσω και κάτι άλλο, άλλωστε γνωρίζετε πως έχω αδυναμία στα παιδιά των ακαδημιών που ανεβαίνουν στην πρώτη ομάδα καθώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η επιλογή του Armstrong στα πλάγια της επίθεσης. Παρόλο που η εργατικότητα και η προσήλωσή του στο πλάνο είναι αδιαμφισβήτητες, ο Armstrong δεν διαθέτει τα τυπικά προσόντα ενός κλασικού εξτρέμ που θα «ανοίξει» το γήπεδο ή θα πάει αποτελεσματικά στο ένας εναντίον ενός. Αυτή η επιλογή αναγκαστικά αφήνει στον πάγκο παίκτες όπως ο McNeil, που προσφέρει ποιοτικά χτυπήματα και σέντρες, ή ο νεαρός Dibling, ο οποίος έχει το θράσος να πάρει πρωτοβουλίες και να ταράξει τις ισορροπίες.  Είναι ένα ζήτημα ιεράρχησης: προτιμάμε την ανασταλτική ασφάλεια ή τη δημιουργική ορμή που λείπει εμφανώς από το παιχνίδι μας; Το ρίσκο εδώ είναι διπλό, καθώς η ιστορία της Έβερτον έχει δείξει πως αυτή η λογική μπορεί να αποβεί μοιραία για την εξέλιξη ενός ποδοσφαιριστή. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Tom Davies, ο οποίος, όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος, είδε την πορεία του στην ομάδα να φθίνει επειδή αναγκαζόταν να καλύπτει «τρύπες» σε διαφορετικές θέσεις, χάνοντας τελικά την ποδοσφαιρική του ταυτότητα. Θα ήταν κρίμα να δούμε παίκτες με προοπτική να εγκλωβίζονται σε ρόλους που δεν τους ταιριάζουν, απλώς για να υπηρετηθεί μια πρόσκαιρη τακτική αναγκαιότητα.

Αφήνοντας πίσω το αγωνιστικό κομμάτι, θα πρέπει να εστιάσω στο μεταγραφικό. Η ομάδα απέκτησε μόλις έναν παίκτη, ο οποίος ήρθε ξεκάθαρα για να αντικαταστήσει αριθμητικά τον Jack Grealish. Ο μοναδικός παίκτης που αποκτήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς είναι ο Tyrique George· ένας νεαρός με ταλέντο, διεθνής με όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της Αγγλίας. Για μένα, αυτή η προσθήκη δείχνει κάτι σημαντικό: είναι ο βασικός άξονας πάνω στον οποίο θα πρέπει να συνηθίσουμε ότι θα κινείται πλέον η Έβερτον.Έχω την αίσθηση ότι, αν η ομάδα δεν αποκτά παίκτη αναγνωρισμένης αξίας για μια θέση, θα στρέφεται στην αγορά κάποιου project που θα προσπαθήσει να «πλάσει». Αναλύσαμε διεξοδικά αυτόν τον τρόπο λειτουργίας μεταγραφών στο άρθρο μας «Η Έβερτον στην εποχή των data», το οποίο θεωρώ πως προσφέρει μια ξεκάθαρη εικόνα για το πώς κινείται πλέον ο σύλλογος.

Σε αυτή τη στήλη δεν θα αφήσω ποτέ ασχολίαστες τις εξελίξεις για τους κανόνες κέρδους και βιωσιμότητας· άλλωστε, πήγαν να μας «ρίξουν» εξαιτίας αυτών. Οι αντιφάσεις του συστήματος βγάζουν μάτι. Είναι τουλάχιστον προκλητικό να βλέπεις τη Λέστερ που το 2024 μας κουνούσε επιδεικτικά το δάχτυλο και μας αποκαλούσε «κλέφτες», μιλώντας μάλιστα για αποζημιώσεις να βρίσκεται σήμερα στην ίδια ακριβώς θέση. Τότε, η αφαίρεση των 10 βαθμών της Έβερτον τους προκαλούσε γέλιο· τώρα, το δικό τους -6 για υπέρβαση 21 εκατομμυρίων τους προκαλεί δάκρυα και παράπονα για «άδικο σύστημα». Φαίνεται πως η ηθική είναι σχετική, ανάλογα με το ποιος δέχεται την καμπάνα.

Την ίδια ώρα, η υπόθεση της Μάντσεστερ Σίτι παραμένει το «μαύρο κουτί» του αγγλικού ποδοσφαίρου. Με έναν ωκεανό 500.000 αποδεικτικών στοιχείων στο τραπέζι, ο οικονομολόγος Κίραν Μαγκουάιρ ξεκαθαρίζει πως ο υποβιβασμός στις χαμηλότερες κατηγορίες είναι νομικά περίπλοκος, όμως μια αφαίρεση 40 ή 60 βαθμών παραμένει ένα ορατό σενάριο. Το έχω γράψει και το έχω πει και παλαιότερα: μην ελπίζετε να δείτε τη Σίτι στη League Two· μια χρονιά στην Championship και «ξεπλύθηκαν». Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: Γιατί στην περίπτωση της Έβερτον,της Νότιγχαμ και της Λέστερ η δικαιοσύνη κινείται με ταχύτητα φωτός, ενώ για τους «Πολίτες» περιμένουμε 14 μήνες μια ετυμηγορία; Προσωπικά, θα προτιμούσα να είχαν “ξεπλυθεί” όλοι· είναι άδικο οι παίκτες να πληρώνουν τα λάθη της διοίκησης και οι βαθμοί να χάνονται για μη αγωνιστικούς λόγους. Όμως, από τη στιγμή που υπάρχουν κανόνες, οφείλουν να εφαρμόζονται το ίδιο για όλους.

ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

ΕΥΧΟΜΑΙ & ΕΛΠΙΖΩ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΜΑΡΤΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΆ 

ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ