ΠΟΣΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ;
Το αγγλικό ποδόσφαιρο περνάει οριστικά σε μια νέα εποχή. Το αμαρτωλό σύστημα του PSR (κανόνων κέρδους και βιωσιμότητας), που μας χάλασε τα νεύρα με αφαιρέσεις βαθμών και δικαστικές διαμάχες, αποτελεί παρελθόν. Στη θέση του μπαίνει ο νέος κανόνας SCR (Squad Cost Ratio). Ένα σύστημα που βασίζεται σε μια πολύ απλή αρχή: κάθε ομάδα μπορεί να ξοδεύει μόνο ανάλογα με τα πραγματικά έσοδα που βάζει στα ταμεία της
Αυτό το νέο τοπίο αλλάζει τελείως τους κανόνες για όλους, ακόμα και για τους υπερ-πλούσιους ιδιοκτήτες. Ακόμα κι αν ένας δισεκατομμυριούχος αγοράσει μια ομάδα, όπως συνέβη με τη Νιούκαστλ, δεν μπορεί απλά να εμφανιστεί και να «σπρώξει» εκατοντάδες εκατομμύρια στην αγορά. Αν τα εμπορικά έσοδα του συλλόγου δεν είναι τεράστια, το «ταβάνι» παραμένει χαμηλό. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Νιούκαστλ αναγκάστηκε να προχωρήσει σε πωλήσεις όπως αυτή του Άντονι Γκόρντον: για να βρει τα απαραίτητα έσοδα ώστε να μπορέσει να κάνει νέες προσθήκες χωρίς να παραβιάσει τα όρια.
Πώς μεταφράζονται όμως όλα αυτά για τη δική μας ομάδα, με βάση το γράφημα παραπάνω που βασιζεται σε εκτιμήσεις του οίκομομικού αναλυτη Kieran Maguire. Η Έβερτον υπολογίζεται ότι έχει ετήσια ποδοσφαιρικά έσοδα 220 εκατομμυρίων λιρών. Ο κανόνας ορίζει ότι μπορούμε να διαθέσουμε έως και το 85% αυτού του ποσού για το ρόστερ μας. Κάνοντας τη πράξη, το 85% των 220 εκατομμυρίων μας δίνει ένα θεωρητικό «ταβάνι» 187 εκατομμύρια λίρες.
Εδώ όμως χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί πολλοί φίλοι της ομάδας ακούνε «187 εκατομμύρια» και νομίζουν ότι έχουμε μια βαλίτσα με γεμάτα ταμεία για μεταγραφές. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Στα 187 αυτά εκατομμύρια περιλαμβάνονται οι τρέχοντες μισθοί των παικτών και του προπονητή, οι αμοιβές των μάνατζερ, τα έξοδα δανεισμών, αλλά και οι ετήσιες αποσβέσεις των παλιών μας μεταγραφών. Όταν αγοράζουμε έναν παίκτη για 40 εκατομμύρια με τετραετές συμβόλαιο, το κόστος επιβαρύνει τον ετήσιο προϋπολογισμό μας με 10 εκατομμύρια κάθε χρόνο.
Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί οι πρόσφατες προσθήκες των Röhl, George, Hackney, Nørgaard και Johnson δεν μας πέταξαν εκτός ορίων. Με τη λογιστική της απόσβεσης, το συνολικό τους κόστος μοιράζεται σε βάθος ετών, επιβαρύνοντας τη φετινή χρονιά μόνο με 30 έως 35 εκατομμύρια σε μισθούς και αποσβέσεις. Παράλληλα, η αποχώρηση του McNeil, η λήξη συμβολαίων όπως του Gueye, αλλά και τα αυξημένα έσοδα από το νέο γήπεδο στο Bramley-Moore Dock έδωσαν τον απαραίτητο αέρα για να πραγματοποιηθούν αυτές οι κινήσεις απόλυτα νόμιμα.
Μετά από όλες αυτές τις κινήσεις, ποιο είναι το πραγματικό υπόλοιπο που μας απομένει στο ταμείο; Ο καθαρός χώρος που μένει στον δείκτη SCR είναι πλέον περιορισμένος και υπολογίζεται στα 5 με 10 εκατομμύρια λίρες σε ετήσιο λογιστικό κόστος.
Στην πράξη, αν δεχθούμε ότι η ανάλυση του Maguire είναι απόλυτα ακριβής αυτό σημαίνει ότι η Έβερτον έχει περιθώριο είτε για μία ακόμα έξυπνη μεταγραφή της τάξης των 15-20 εκατομμυρίων με πολυετές συμβόλαιο, είτε για 1-2 δανεισμούς με κάλυψη μισθού, είτε για αποκτήσεις ελεύθερων παικτών. Για να δούμε κάποια μεγαλύτερη μεταγραφική βόμβα στη συνέχεια, η εξίσωση είναι μία: η ομάδα θα πρέπει υποχρεωτικά να πουλήσει κάποιον παίκτη για να δημιουργήσει νέο λογιστικό αέρα.
Όσον αφορά τις ποινές, η Premier League βάζει πλέον ξεκάθαρες γραμμές. Αν μια ομάδα κινηθεί μεταξύ 85% και 115%, πληρώνει οικονομικό πρόστιμο. Αν όμως ξεπεράσει το 115%, μπαίνει στην κόκκινη ζώνη και αντιμετωπίζει άμεσα την απειλή της αφαίρεσης βαθμών. Το συμπέρασμα για εμάς είναι σαφές: η εποχή των αλόγιστων σπαταλών τελείωσε και το μέλλον της Έβερτον εξαρτάται από την έξυπνη διαχείριση, τις σωστές πωλήσεις τα έσοδα απο το νέο γήπεδο και την απόλυτη βιωσιμότητα.
