ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΛΕ (ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2026)
Μετά από ένα έντονο καλοκαίρι, μπήκαμε ήδη σε αγωνιστικούς ρυθμούς, αλλά το μπάχαλο που προκάλεσε η επιτροπή μεταγραφών είναι το βασικό μας πρόβλημα. Οι Σκέψεις Μπλε επανέρχονται για να σχολιάσουμε τα θέματα του Αυγούστου, και ειδικά αυτό το μπάχαλο, όπως και τα υπόλοιπα νέα του μήνα, αλλά και ό,τι περιμένουμε να μας απασχολήσει πολύ το επόμενο διάστημα.
Να ξεκινήσω από το αγωνιστικό, που είναι το καλό σημείο του Αυγούστου. Δύο νίκες σε πρωτάθλημα και Carabao Cup και μια ισοπαλία εκτός έδρας είναι θετικός ισολογισμός. Μάλιστα, η ομάδα έπαιξε και καλό ποδόσφαιρο κατά διαστήματα. Έχει κερδίσει αγωνιστικά παίκτες όπως ο Armstrong, που δεν είχε ιδιαίτερη συμμετοχή πέρυσι, ο Hackney, που ήρθε με μεταγραφή το καλοκαίρι και προσαρμόστηκε γρήγορα, ακόμα και ο Thierno Barry – που όσοι με γνωρίζετε ξέρετε ότι δεν τον συμπαθώ ιδιαίτερα, αλλά πρέπει να αναγνωρίσω ότι είναι αποδοτικός: 1 γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ και 3 γκολ με 1 ασίστ στο Carabao Cup (δεν σκόραρε στο παιχνίδι με τη Μπόρνμουθ στη 2η αγωνιστική, παρόλο που είχε τελικές στην εστία). Στο τέλος της μέρας, από αυτό κρίνεται ένας επιθετικός: από το πόσες φορές σκοράρει.
Αυτό το μήνα αναδείχθηκε μια διάσταση απόψεων μεταξύ του προπονητή David Moyes και του CEO Angus Kinnear, με τελείως αντικρουόμενες απόψεις σε αρκετά μέτωπα. Ο Kinnear δήλωσε ότι το Friedkin Group θεωρεί αποτυχία τη μη πρόκριση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση την περασμένη σεζόν, κάτι που ο Moyes χαρακτήρισε “έκπληξη”, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη δεν είχε τεθεί ποτέ ως στόχος του πριν τη σεζόν. Ανάλογη αντίθεση υπήρξε και στις μεταγραφές, με τον Kinnear να μιλά θετικά για τη στρατηγική αναμονής του κατάλληλου παίκτη, ενώ ο Moyes παρέμεινε πιο επιφυλακτικός για τη διαθέσιμη δύναμη του ρόστερ. Ακόμα και για τη σημασία των κυπέλλων υπήρξε διαφορετική τοποθέτηση, με τον Kinnear να φέρνει ως παράδειγμα Νιούκαστλ και Κρίσταλ Πάλας για το πόσο μπορούν να διεκδικήσουν τίτλο ομάδες στο βεληνεκές της Έβερτον, ενώ ο Moyes επέμεινε στη σημασία της παραμονής.
Στο τελευταίο θέλω να σταθώ: δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για παραμονή, μιλάμε για στασιμότητα. Ουσιαστικά, εδώ και 3 χρόνια βρισκόμαστε πάνω-κάτω στους ίδιους βαθμούς. Ok, κατανοώ ότι οι αποστάσεις είναι μικρές, αλλά σε νέο γήπεδο, με ιδιοκτήτες που ξόδεψαν λεφτά, δεν μπορείς, κ. Moyes, να βάζεις τόσο χαμηλά τον πήχη. Σωστά αρκετοί Εβερτόνιανς σου επιτέθηκαν σε εκείνο το χρονικό σημείο του μήνα και σε κατηγόρησαν για έλλειψη φιλοδοξίας.
Όμως, φτάνοντας στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου, αρχίσαμε να βλέπουμε και τα προβλήματα της άλλης πλευράς. Την πρώτη στιγμή που άκουσα για επιτροπή μεταγραφών σκέφτηκα ότι μοιάζει δυσλειτουργικό – είναι και μια βαθιά ριζωμένη προσωπική πεποίθηση που έχω, ότι όπου υπάρχουν επιτροπές τα πράγματα δεν δουλεύουν. Για να ξέρετε ποιους να βρίζετε, αναφέρω ότι η «μεταγραφική επιτροπή» της Έβερτον σχηματίστηκε προς το τέλος του καλοκαιριού του 2025, μετά την ανάληψη του συλλόγου από την The Friedkin Group, αντικαθιστώντας το μοντέλο του ενός Director of Football (Kevin Thelwell, που έφυγε για τη Rangers). Βασικά μέλη της νέας δομής είναι ο Angus Kinnear, CEO, που ηγείται της νέας «broader, flatter» δομής, ο David Moyes, προπονητής, με λόγο στις αποφάσεις μεταγραφών, ο Nick Hammond, που ήρθε για να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων/player trading, διαδεχόμενος ουσιαστικά τον Thelwell σε αυτόν τον ρόλο, αν και δεν θεωρήθηκε άμεσος αντικαταστάτης του σε τίτλο, και ο Charlie Reeves, επικεφαλής Data Analytics/Performance της Insight Sport, που αγόρασε πέρυσι ο όμιλος.
Η όλη λογική πίσω από την κατανομή ρόλων του Kinnear (data/analytics, recruitment, player trading, football operations) είναι να αποφευχθεί η υπερ-εξάρτηση από ένα άτομο. Αλλά χωρίς έναν τελικό υπεύθυνο με πλήρη εικόνα και ξεκάθαρη ευθύνη, το ρίσκο είναι ακριβώς αυτό: αποφάσεις που δεν “κουμπώνουν” σε ενιαίο πλάνο ρόστερ. Ο ίδιος ο Kinnear έχει μιλήσει για «Phase 2 του rebuild» το επόμενο καλοκαίρι, κάτι που δείχνει ότι ακόμα και ο ίδιος δεν θεωρεί το πρώτο έτος ολοκληρωμένο έργο, υπονοώντας παραδοχή ότι κάτι δεν πήγε όπως έπρεπε στη Φάση 1. Υπήρξαν και αναφορές για εσωτερικές τριβές, π.χ. ο Moyes φέρεται να μην ήταν ενθουσιασμένος με τον Hammond, καθώς προτιμούσε να φέρει τον David Weir, παλιό του παίκτη και δικό του άνθρωπο, κάτι που δείχνει ότι η «επιτροπή» δεν λειτουργούσε πάντα ομόφωνα. Κάπου εδώ νομίζω ότι αρχίζει να εξηγείται τι πήγε στραβά σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο.
Για να είμαι όμως ειλικρινής, δύο μεταγραφές ήταν αυτές που μας στοίχισαν περισσότερο. Ο Kenny Tete χάλασε εξαιτίας της Φούλαμ, που δεν έβρισκε αντικαταστάτη. Ο Folarin Balogun, μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο που δημιουργήθηκε, δεν πέρασε αρχικά τα ιατρικά τεστ και δεν τον θέλαμε, μετά ψάξαμε για εναλλακτικές λύσεις, και τελικά προσπαθήσαμε ξανά, αλλά δεν αποκτήθηκε. Αν όμως οι 2 αυτές μεταγραφές είχαν ολοκληρωθεί, όχι μόνο δεν θα μιλούσαμε για μπάχαλο, αλλά για μια εξαιρετική μεταγραφική περίοδο, που κάποιοι θα παρατηρούσαν βέβαια το μικρό ρόστερ, αλλά όλοι θα βλέπαμε ότι θα ήταν από πιο ισοδύναμους παίκτες και όχι από κάποιους που δεν θα έπαιζαν ποτέ, τύπου Aznou πέρυσι.
Μια και ανέφερα τον Aznou, δεν μπορώ να το καταλάβω: πώς είναι δυνατόν να φτιάχνεις σωματοδομικά έναν μπακ για έναν ολόκληρο χρόνο, και όταν είναι η ώρα να πάρει χρόνο συμμετοχής, να τον στέλνεις δανεικό; Ο Aznou, αν ήθελε να φύγει, ας έφευγε με μεταγραφή, όχι ως δανεικός· μόνο πρόβλημα δημιουργεί ο δανεισμός του, και δεν καταλαβαίνω τι ιδέα ήταν αυτή.
Στα θετικά θα βάλω ότι από το ρόστερ έφυγαν κάποιοι παίκτες που έδωσαν ελάχιστα και ήταν απομεινάρια μιας άλλης δύσκολης εποχής, όπως ο Nathan Patterson και ο Tim Iroegbunam. Αλλά έφυγαν και παίκτες που ήμασταν συναισθηματικά δεμένοι, όπως ο Beto, που κάλυπτε την έλλειψη ταλέντου παίζοντας με ψυχή, αλλά και ο Iliman Ndiaye, που όπως και να το κάνουμε έγραψε ιστορία: τελευταίο γκολ στο Goodison Park και πρώτο στο νέο γήπεδο. Όμως, ειδικά για τον δεύτερο, αν θες να φύγεις, αντίο και καλή τύχη και κατά τη γνώμη μου καλά λεφτά πήραμε: 10 εκατ. για κάθε γκολ που πέτυχε πέρυσι, συν 5 εκατ. σε μπόνους για στόχους που λογικά θα πιάσει.
Και εδώ φτάνουμε στο σημείο που δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο. Η «επιτροπή μεταγραφών» μπορεί να μιλάει για «broader, flatter» δομή, για μοίρασμα ευθυνών, για long-term vision, αλλά το μόνο που κατάφερε στην πράξη ήταν να αφήσει τον Moyes με έναν και μοναδικό φυσικό φορ στο ρόστερ – τον Barry. Ο Beto πουλήθηκε στη Φιορεντίνα πριν καν κλείσει συμφωνία για αντικαταστάτη. Ο Balogun, που θα ήταν η λύση, έφυγε από το προπονητικό κέντρο χωρίς να υπογράψει, μετά την περιπέτεια με τα ιατρικά. Και το παράθυρο έκλεισε έτσι, με τον προπονητή να έχει στα χέρια του έναν φορ 23 ετών που δεν έβγαλε ούτε 5 ολόκληρα παιχνίδια πέρυσι, ως μοναδική επιλογή για τους επόμενους τέσσερις μήνες. Αν ο Barry τραυματιστεί αύριο, η Έβερτον δεν έχει Plan B μέχρι τον Ιανουάριο. Αυτό δεν είναι απλώς μια «διαφορά προσέγγισης» μεταξύ Kinnear και Moyes· και το ότι έγινε αναφορά σε αυτό πιο πάνω δεν σημαίνει ότι δικαιολογεί τον Kinnear. Μιλάμε για σκέτη ανικανότητα σε επίπεδο σχεδιασμού.. Ο χρόνος που θα του δοθεί πλέον πρέπει να είναι περιορισμένος – δικό του είναι αυτό το μόρφωμα της επιτροπής, και αν δεν αποδώσει σύντομα, η κουβέντα για παραίτηση ή απόλυση δεν πρέπει να αποφεύγεται άλλο.
Πλέον ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι ο David Moyes δεν μπορεί να κριθεί με τα ίδια κριτήρια όταν του δίνεις μισή επίθεση για μισή σεζόν. Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα αυστηρός μαζί του, αλλά αν η ομάδα κολλήσει στην επίθεση τους επόμενους μήνες, θα πρέπει να θυμόμαστε ποιος έχτισε αυτό το ρόστερ, όχι ποιος κάθεται στον πάγκο. Αυτό δεν τον κάνει άμοιρο ευθυνών είναι και αυτός έστω και αν περιορισμένο ρόλο στην επιτροπή μέρος του προβλήματος.Ας ελπίσουμε αυτοί που δεν συνεννοήθηκαν ένα καλοκαίρι να κάνουν το λογικό και να φέρουν έστω έναν ελεύθερο επιθετικό – ο 38χρονος Benzema και ο Icardi είναι ενδεικτικές περιπτώσεις.
ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ
ΕΥΧΟΜΑΙ & ΕΛΠΙΖΩ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΣΕΖΟΝ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ
ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΥΧΟΜΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΗΝΑ ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΣΟΥΕ ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ. ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
