Τα μεγάλα κλαμπ κάνουν υπερβάσεις…

Φέτος ξεκινήσαμε με όνειρα. Με υποσχέσεις. Με μεγάλα λόγια για το μέλλον της Everton F.C., για Ευρώπη, για ανάπτυξη, για “νέα εποχή”.Και τελικά; Καταφέραμε να γίνουμε ο περίγελος μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.

Στους άντρες, χτίστηκε ένα ολοκαίνουριο, πραγματικά αριστουργηματικό στάδιο, το Hill Dickinson Stadium. Υποτίθεται θα γινόταν κάστρο. Υποτίθεται πως όποιος ερχόταν εκεί θα έφευγε διαλυμένος.Αντ’ αυτού;6 ήττες και 2 ισοπαλίες στην πρώτη κιόλας χρονιά. Συνολικά 6-3-6 μέσα στην έδρα μας. Δηλαδή σχεδόν κάθε φιλοξενούμενος περνούσε και έκανε πάρτι.Αυτό δεν είναι “χτίσιμο”. Δεν είναι “μεταβατική χρονιά”. Είναι αποτυχία. Κανονική.

Και πάμε στις γυναίκες τώρα, όπου εκεί η ειρωνεία χτυπάει κόκκινο.Δεν γκρεμίστηκε το Goodison Park — μια υπέροχη απόφαση του ομίλου ώστε να δοθεί στο γυναικείο τμήμα. Μια κίνηση που συγκίνησε τον κόσμο και δημιούργησε ελπίδα.Και τι καταφέραμε;3 νίκες και 8 ήττες μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.Δηλαδή ούτε οι άντρες ούτε οι γυναίκες μπορούσαν να προστατεύσουν την έδρα τους.

Δύο ποδοσφαιρικά τμήματα, δύο απογοητεύσεις.

Οι άντρες τερμάτισαν 12οι, κάτω από το midtable.Οι γυναίκες 8ες, επίσης κάτω από τη μέση.Και το ερώτημα είναι απλό:Ποιο ακριβώς είναι το πλάνο;

Γιατί χρήματα πέφτουν. Παίκτριες αγοράστηκαν.

Υποσχέσεις δόθηκαν.Αλλά οργάνωση υπάρχει; Σχέδιο υπάρχει; Ή απλώς πετάμε ωραίες ατάκες στον κόσμο για να αγοράζει ελπίδα;

Στο γυναικείο τμήμα μιλούσαν για 5άδα και σύντομα Champions League.Πώς ακριβώς;Όταν φέτος είσαι πέντε θέσεις μακριά από την Ευρώπη και χαοτικά πίσω από την 3η ομάδα της WSL, με ποια λογική θα καλυφθεί αυτή η απόσταση σε έναν χρόνο;

Και κυρίως:

Ποια σοβαρή παίκτρια θα έρθει στην ομάδα με “project” το… ίσως κάποτε βγούμε Ευρώπη;Οι κορυφαίες παίκτριες θέλουν ευρωπαϊκές διοργανώσεις τώρα, όχι powerpoint παρουσιάσεις και υποσχέσεις.Το ίδιο ισχύει και στους άντρες.Ποιος σοβαρός παίκτης θα έρθει σήμερα στην Everton F.C.;

Και μην ακούσω πάλι το παραμύθι περί “μεγάλης ιστορίας”.Ναι, ΕΙΧΕ ιστορία.Η ιστορία όμως δεν παίζει μπάλα το 2026.Η ιστορία χτίζεται με τρόπαια, επιτυχίες και φιλοδοξία.Και εδώ και 30 χρόνια η Everton έχει να δείξει σχεδόν το απόλυτο τίποτα:0 τρόπαια και έναν τελικό FA Cup από το 1995 μέχρι σήμερα.Αυτό δεν είναι “μεγάλο club”.

Είναι μεγάλο όνομα που ζει από αναμνήσεις.

Και το χειρότερο;

Μέχρι πριν δύο μήνες ήμασταν τρεις βαθμούς από το Champions League και μετά εξαφανιστήκαμε από τον χάρτη. Καμία προσωπικότητα. Καμία αντίδραση. Καμία νοοτροπία μεγάλης ομάδας.Γιατί αν πραγματικά θέλεις να γίνεις μεγάλο club, κάνεις υπερβάσεις.

Δίνεις 30+ εκατομμύρια για κανονικό επιθετικό.Όχι άλλα “στοιχήματα”, όχι άλλα σάπια μπαλώματα και παίκτες που περισσεύουν από τους άλλους.Φέρνεις ποδοσφαιριστές που διψάνε να αποδείξουν πράγματα. Παίκτες που μπορούν να ανεβάσουν επίπεδο την ομάδα, όχι απλώς να συμπληρώνουν αποστολές.

Άρα η ερώτηση είναι μία προς τον Friedkin:Θα δεις επιτέλους σοβαρή επένδυση αυτό το καλοκαίρι;Ή θα ξαναπανηγυρίζουμε επειδή σωθήκαμε από τον υποβιβασμό;Γιατί ο κόσμος της Everton κουράστηκε να ακούει για “μέλλον”.

Θέλει επιτέλους να δει παρόν.Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Ίσως κάποτε βρεθούμε σε μία Pub να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί ένα τρόπαιο, εύχομαι να είναι σύντομα!

Καλό καλοκαίρι σε όλους και καλή συνέχεια…