ΔΥΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ:Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Στο ποδόσφαιρο, και ειδικά στην Έβερτον, έχουμε συνηθίσει να ζούμε στα άκρα. Όμως, ανάμεσα στην τυφλή αισιοδοξία και την ισοπεδωτική γκρίνια, υπάρχει ένας χώρος όπου συνυπάρχουν δύο διαφορετικές, αλλά εξίσου ισχυρές αλήθειες. Αυτή η στήλη δεν γεννήθηκε για να σας πει τι να πιστέψετε. Γεννήθηκε για να σας παρουσιάζει δύο ισχυρές πραγματικότητες που βλέπουν το ίδιο θέμα από διαφορετική σκοπιά.Σε αυτό το πρώτο κείμενο, καταπιανόμαστε με ένα ζήτημα που μας απασχόλησε ήδη έντονα: Μεταγραφικός σχεδιασμός: Χτίζοντας το μέλλον ή αφήνοντας κενά στο παρόν;

Τα αρνητικά του σχεδιασμού

Είναι η πλευρά που υποστηρίζει ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ο David Moyes είχε τις «ευλογίες» της νέας ιδιοκτησίας και ένα σεβαστό μπάτζετ, αλλά δεν κατάφερε να θωρακίσει το ρόστερ.

Η «τρύπα» στα άκρα: Είναι ακατανόητο να ξεκινάει η σεζόν στο νέο γήπεδο και η Έβερτον να μην έχει έναν αξιόπιστο δεξί μπακ. Με τους Patterson και Coleman σταθερά στα ιατρικά δελτία, ο Moyes αναγκάζεται να «καίει» τον Jake O’Brien εκτός θέσης ή να καταφεύγει σε αλχημείες. Γιατί δεν αγοράστηκε ένας έτοιμος παίκτης ενώ υπήρχαν τα κεφάλαια;
Η χαμηλή επένδυση στην επίθεση: Σε ένα τόσο απαιτητικό πρωτάθλημα, δεν είναι δυνατόν να μην αποκτάς έναν ολοκληρωμένο επιθετικό και να ρισκάρεις με wonderkid όπως ο Thierno Barry. Ακόμα κι αν ο Barry αποδειχθεί στο μέλλον εξαιρετική μεταγραφή, είναι άδικο και επικίνδυνο για ένα νέο παιδί, που μόλις φέτος ήρθε στην Αγγλία, να καλείται να σηκώσει μόνο του τις προσδοκίες ενός κόσμου που μετά από χρόνια μετριότητας περίμενε φέτος την «έκρηξη». Ο Barry αφέθηκε ουσιαστικά ακάλυπτος, χωρίς έναν έμπειρο μέντορα δίπλα του, σε μια θέση που δεν συγχωρεί περιόδους προσαρμογής.
Το ρίσκο των 40 εκατομμυρίων: Η επένδυση στον Tyler Dibling είναι τεράστια για τα συνήθη δεδομένα της Έβερτον. Παρόλο που το ταλέντο του δεν αμφισβητείται, η επιλογή να δοθούν τόσα χρήματα σε έναν 19χρονο τη στιγμή που η ομάδα είχε άμεση ανάγκη από έμπειρες λύσεις για να κάνει το step-up μοιάζει με σχεδιασμό που κοιτάζει το 2028 και αγνοεί το 2026.
Η διαχείριση του ρόστερ: Περιπτώσεις όπως των Adam Aznou, Merlin Röhl, Carlos Alcaraz, αλλά ακόμα και του Dwight McNeil, προκαλούν εκνευρισμό. Ο Aznou ήρθε από τη Μπάγερν ως το «μέλλον», αλλά η απροθυμία του Moyes να του δώσει έστω και ένα λεπτό στην Premier League δείχνει έναν προπονητή που φοβάται το ρίσκο του νέου παίκτη, ακόμα κι όταν η ανάγκη είναι κραυγαλέα. Για τον Merlin Röhl, κανείς δεν κατάλαβε γιατί αποκτήθηκε, από τη στιγμή που η ομάδα την στιγμή που μπορούσε να κρατήσει τον δικό της (Harrison Armstrong). Επίσης, παραμένει άγνωστο γιατί, μόλις άρχισε να δείχνει σημάδια προσαρμογής, εξαφανίστηκε από το rotation. Ο Alcaraz δεν παίρνει τον χρόνο που θα μπορούσε, ειδικά το τελευταίο διάστημα που λείπουν οι λύσεις, ενώ ο McNeil έχει παραγκωνιστεί και ουσιαστικά σπρώχνεται προς την έξοδο. Δεν λέμε ότι ο προπονητής «εξαφάνισε» high-class παίκτες, αλλά αν είχαν αγωνιστικό χρόνο, θα μπορούσαν να βοηθήσουν ουσιαστικά.

Ο αντίλογος

Η άλλη πλευρά ζητά υπομονή, θυμίζοντας ότι ο David Moyes χτίζει πάντα με ορίζοντα τριετίας και όχι μηνών.

Οικονομική εξυγίανση χωρίς υπερφόρτωση: Η άλλη όψη του νομίσματος λέει ότι ο Moyes και η διοίκηση αρνήθηκαν να επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος, γεμίζοντας την ομάδα με παίκτες «ανάγκης». Στη θέση του δεξιού μπακ, για παράδειγμα, η ομάδα διαθέτει ήδη τους Patterson και Coleman. Η απόκτηση ενός τρίτου παίκτη εκεί θα σήμαινε ένα επιπλέον συμβόλαιο στο μισθολόγιο, τη στιγμή που υπάρχουν λύσεις ανάγκης όπως ο Garner ή ο O’Brien. Η νέα πραγματικότητα λέει πως παίκτης θα αποκτηθεί μόνο όταν αδειάσει χώρος στη θέση.
Το «Safety First» ως αναγκαιότητα: Με μια ομάδα που είχε συνηθίσει να παλεύει για τη σωτηρία, η προτεραιότητα ήταν η σταθερότητα. Η προσθήκη ποιοτικών μέσων όπως ο Dewsbury-Hall και η κίνηση με τον Grealish δείχνουν μια προσπάθεια να αποκτήσει η ομάδα προσωπικότητα και έλεγχο, χωρίς να διαλυθεί η ισορροπία της ομάδας φέροντας πολλούς νέους παίκτες.
Στρατηγική υπομονή: Οι Aznou και Dibling είναι μόλις 19 ετών. Ο Moyes τους βλέπει καθημερινά στις προπονήσεις και επιλέγει συνειδητά να μην τους ρίξει στα βαθιά πρόωρα. Τους θέλει κοντά του για να μάθουν τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας, πιστεύοντας ότι η σταδιακή ενσωμάτωση θα τους κάνει πιο έτοιμους παίκτες.
Αυτά που δεν γνωρίζουμε: Πολλές φορές ξεχνάμε ότι δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες του Finch Farm. Το φετινό καλοκαίρι είδαμε κάτι πρωτοφανές για τα δεδομένα του David Moyes: μια μαζική επένδυση σε ταλέντα αντί για την κλασική του εμμονή σε έμπειρους παίκτες. Για πρώτη φορά, πέντε παίκτες που ήρθαν για να μπουν άμεσα στο rotation είναι κάτω των 25 ετών: Barry (22), Alcaraz (22), Röhl (23), Aznou (19) και Dibling (19). Είναι λογικό να πιστέψουμε ότι ο Moyes άλλαξε ξαφνικά φιλοσοφία στα 60 του; Ή μήπως είναι πιο πιθανό αυτή η στροφή στο «youth project» να ήταν απαίτηση της διοίκησης, την οποία ο Σκωτσέζος καλείται τώρα να διαχειριστεί, ισορροπώντας ανάμεσα στην πίεση για αποτελέσματα και την ανάπτυξη αυτών των παιδιών;