ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΕΡΤΟΝ
Η στάση που τήρησε η Έβερτον μετά το απόγευμα της 15ης Απριλίου 1989 αποτελεί το πιο τρανό παράδειγμα ποδοσφαιρικού πολιτισμού και ανθρωπιάς που γνώρισε ποτέ το άθλημα. Στάθηκε δίπλα στην αλήθεια, δίπλα στον γείτονα, δίπλα στην ίδια την ανθρωπιά.Τις προάλλες, στην επέτειο της τραγωδίας του Χίλσμπορο, η ομάδα μας προχώρησε σε μια κίνηση που για πολλούς «ουδέτερους» φαντάζει αδιανόητη, αλλά για εμάς τους Εβερτόνιανς είναι η φυσική συνέχεια της ιστορίας μας: Την αποκάλυψη ενός μόνιμου μνημείου στο νέο γήπεδο για τα 97 θύματα της 15ης Απριλίου 1989.
Για όποιον δεν γνωρίζει καλά την ανθρωπογεωγραφία του Μέρσεϊσαϊντ, η Έβερτον και η Λίβερπουλ δεν είναι απλώς δύο αντίπαλες ομάδες. Είναι οικογένειες χωρισμένες στα δύο. Εκείνο το μαύρο Σάββατο του ’89, πολλοί οπαδοί της Έβερτον που βρίσκονταν στον δικό τους ημιτελικό στη Villa Park, είχαν αδέρφια, γονείς και φίλους στο πέταλο του Leppings Lane.Όταν ο θρήνος σκέπασε την πόλη, η Έβερτον δεν είδε «κόκκινους». Είδε Scousers. Είδε ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Το νέο μνημείο δεν είναι απλώς μια πλάκα στον τοίχο. Είναι η επισφράγιση μιας στάσης δεκαετιών. Η στάση της Έβερτον από το απόγευμα της 15ης Απριλίου 1989 μέχρι σήμερα αποτελεί το πιο τρανό παράδειγμα ποδοσφαιρικού πολιτισμού και ανθρωπιάς που γνώρισε ποτέ το άθλημα. Δεν επρόκειτο για μια απλή κίνηση συμπαράστασης, αλλά για μια καθολική ταύτιση με τον πόνο του γείτονα που διέλυσε κάθε οπαδικό σύνορο. Οι «Εβερτονιανς » ήταν εκείνοι που μαζί με τους φίλους της Λίβερπουλ έδεσαν τα κασκόλ τους στην αλυσίδα που ένωσε το Γκούντισον Παρκ με το Άνφιλντ, ενώνοντας την πόλη σε μια γροθιά απέναντι στην αδικία. Η διοίκηση και οι παίκτες της ομάδας μας αρνήθηκαν να δουν τον τελικό του Κύπελλου εκείνης της χρονιάς ως ένα απλό τρόπαιο, μετατρέποντάς τον σε ένα εθνικό μνημόσυνο όπου το “You’ll Never Walk Alone” τραγουδήθηκε από το μπλε πέταλο με την ίδια θέρμη που τραγουδήθηκε και από το κόκκινο.
Σε όλη αυτή τη μακρά διαδρομή των 37 ετών, η Έβερτον στάθηκε ως ο πιο πιστός σύμμαχος στον αγώνα για δικαιοσύνη, μποϊκοτάροντας τη Sun με την ίδια οργή και συμμετέχοντας σε κάθε καμπάνια των οικογενειών των θυμάτων. Το πρόσφατο μνημείο που στήθηκε προχθές έρχεται απλώς να επισφραγίσει αυτή τη διαχρονική πίστη στην ιδέα ότι στο Μέρσεϊσαϊντ η αντιπαλότητα σταματά εκεί που ξεκινά η αξιοπρέπεια. Όταν η Έβερτον τιμά τους 97, δεν το κάνει από υποχρέωση, αλλά γιατί αναγνωρίζει πως εκείνη την ημέρα χάθηκαν μέλη της ίδιας της μεγάλης οικογένειας της πόλης. Είναι αυτή ακριβώς η στάση που μας κάνει να λέμε με περηφάνια ότι είμαστε το «People’s Club», ένας σύλλογος που καταλαβαίνει πως το «He ain’t heavy, he’s my brother» δεν είναι απλώς ένας στίχος, αλλά ο κώδικας τιμής που κουβαλάμε στη φανέλα μας.
Το νέο μνημείο που στήθηκε προχθές έρχεται να θυμίσει σε όλους ότι, όσο κι αν το ποδόσφαιρο γίνεται μια στυγνή επιχείρηση δισεκατομμυρίων, η Έβερτον θα παραμένει πάντα ένας σύλλογος με ψυχή. Είμαστε περήφανοι που είμαστε Εβερτονιανς. Όχι μόνο για το τι συμβαίνει στις τέσσερις γραμμές, αλλά για το τι πρεσβεύουμε έξω από αυτές.
